بهش گفتم کمک نمیخوای؟

                                                         گفت نه.

گفتم ،خسته میشی بذار خوب کمکت کنم دیگه.

گفت، نه خودم جمع میکنم.

گفتم ،حالا تیکه ها چی هست؟

گفت ، بد جوری خورد شده معلوم نیست چیه.

نگاه معنی داری کرد و گفت، قلبم.....

این شکسته های قلبه منه که شکسته خودم باید جعمش کنم.

بعدش گفت، میدونی چیه رفیق؟

ادمای این دوره و زمونه دلداری بلد نیستن.

وقتی میخوای یه دله پاک و بی ریا رو به دستشون بسپری هنوز تو دستشون نگرفتن

 میندازنش زمین میشکوننش.

میخوام این تیکه هارو بسپرم دسته صاحابه اصلیش اون خوب دلداری بلده.

میخوام بدم بهش بلکه این قلبه شکسته خوب شه...

                                                                                  میدونی؟

اخه اون خودش گفته قلبهایه شکسترو خیلی دوست داره.

           ......تیکه هایه شکسته ی قلبش رو جمع کرد و یواش یواش ازم دور شد و من..

تویه این فکر  که چرا ادما دلداری بلد نیستن موندم.

دلم میخواست ازش بپرسم خوب چرا دلتو میسپری دسته هر کسی؟

انگار فهمید تو دلم چی گفتم.

بر گشت و گفت ،من دلمو دسته هر کسی نسپردم

اون واسه من هر کسی نبود.

                                       اینو گفت و اینبار رفت سمته دریا

سهمش از تنهایی هاش در یایی بود که راز دارش بود

                             من رفتم دریا و تو رو به دریا سپردم

ا                                 خه من نمیتونم کسیو چال کنم

حتی اگه اون.....